Utrzymywanie się mRNA szczepionki, plazmidowego DNA, białka kolcowego oraz zaburzeń genomowych przez ponad 3,5 roku po szczepieniu mRNA na COVID-19
6 czerwiec 2026
Abstrakt
Wprowadzenie
Długoterminowa biodystrybucja oraz utrzymywanie się składników szczepionek RNA przeciw COVID-19 pozostają niewystarczająco poznane. Pojawiające się dowody sugerują, że przedłużona ekspresja białka kolcowego (Spike), utrzymujące się resztkowe mRNA oraz fragmenty plazmidowego DNA mogą przyczyniać się do rozwoju wieloukładowych zespołów poszczepiennych.
Opis przypadku
Przedstawiamy przypadek 55-letniego mężczyzny, który otrzymał trzy dawki szczepionki mRNA Pfizer-BioNTech przeciw COVID-19, a następnie rozwinął postępującą wielonarządową dysfunkcję zgodną z zespołem poszczepiennym po szczepieniu na COVID-19 (Post-COVID-19 Vaccine Syndrome, PCVS). Zaburzenia obejmowały układ sercowo-płucny, neurologiczny, mięśniowo-szkieletowy, pokarmowy, autonomiczny, otorynolaryngologiczny, słuchowo-przedsionkowy, immunologiczny, okulistyczny, dermatologiczny oraz sferę psychiatryczną.
Do objawów klinicznych należały między innymi: zatorowość płucna, zapalenie mięśnia sercowego potwierdzone badaniem rezonansu magnetycznego (MRI) z opóźnionym rozpoznaniem, zaburzenia funkcji poznawczych, neuropatia cienkich włókien nerwowych, dysfunkcja autonomicznego układu nerwowego, bóle mięśni, przewlekłe zajęcie trzustki i przewodu pokarmowego, nasilenie szumów usznych z towarzyszącym odbiorczym ubytkiem słuchu, zaburzenia połykania (dysfagia) i głosu (dysfonia), zaburzenia okulistyczne, przewlekły stan zapalny skóry oraz zaburzenia lękowo-depresyjne.
Przypadek został poddany wyjątkowo rozległej, wieloletniej i wieloaspektowej diagnostyce klinicznej, obejmującej analizy molekularne, immunologiczne, genetyczne, proteomiczne, transkryptomiczne oraz badania tkanek. Celem tych badań było scharakteryzowanie mechanizmów choroby oraz wykluczenie alternatywnych przyczyn obserwowanych objawów.
Diagnostyka
Po ponad 40 wizytach na szpitalnych oddziałach ratunkowych oraz ponad 200 ambulatoryjnych konsultacjach specjalistycznych, pacjent przeszedł ponad 100 niestandardowych badań laboratoryjnych oraz ponad 100 badań obrazowych i czynnościowych.
Diagnostyka ta pozwoliła systematycznie wykluczyć potencjalne mechanizmy etiologiczne obejmujące choroby zakaźne, autoimmunologiczne, reumatologiczne, endokrynologiczne, genetyczne, hematologiczne, nowotworowe, toksyczne lub związane z lekami, sercowo-naczyniowe i naczyniowe, metaboliczne oraz pierwotne choroby neurologiczne.
Mimo tak szerokiej diagnostyki, wyniki badań w większości nie pozwoliły na ustalenie rozpoznania.
Po rozpoznaniu zapalenia mięśnia sercowego podejrzewano możliwość wcześniej nieudokumentowanego i nierozpoznanego bezobjawowego zakażenia, które mogło manifestować się jako Długi COVID, dlatego wykonano badania serologiczne. Nieoczekiwane wyniki skłoniły do rozszerzenia diagnostyki immunologicznej oraz badań tkanek pod kątem obecności białka kolcowego (Spike) i składników pochodzących ze szczepionki.
Przeciwciała przeciw nukleokapsydowi SARS-CoV-2 pozostawały ujemne w pięciu niezależnych punktach czasowych obejmujących okres od 809. do 1433. dnia po szczepieniu, co zostało potwierdzone przez trzy niezależne laboratoria. Po 1433 dniach od ostatniej dawki szczepionki pacjent nadal pozostaje ujemny pod względem przeciwciał przeciw nukleokapsydowi, przy jednocześnie utrzymującym się wysokim stężeniu przeciwciał przeciw białku kolcowym (4553 U/mL).
Pobieranie próbek i metody analityczne
Próbki krwi oraz tkanki skóry pobierano w wielu punktach czasowych pomiędzy 852. a 1364. dniem po ostatnim szczepieniu szczepionką mRNA Pfizer-BioNTech przeciw COVID-19.
Analizie poddano następujące materiały biologiczne osocze, krążące egzosomy, komórki jednojądrzaste krwi obwodowej (PBMC) i tkankę skóry.
Próbki badano w kilku niezależnych laboratoriach z wykorzystaniem różnych metod analitycznych, obejmujących: test ELISA, zautomatyzowaną immunohistochemię, RT-PCR, klasyczny PCR z potwierdzeniem sekwencjonowaniem metodą Sangera, sekwencjonowanie całego genomu, profilowanie transkryptomiczne, ilościową spektrometrię mas.
Krążące markery molekularne
W 852. dniu po szczepieniu badania immunologiczne krwi wykazały obecność wykrywalnego białka S1 SARS-CoV-2 w klasycznych i nieklasycznych subpopulacjach monocytów, czemu towarzyszyły nieprawidłowości dotyczące cytokin oraz innych markerów immunologicznych.
W 1173. dniu po szczepieniu wysokoczuły test ELISA wykrył wolne białko kolcowe (Spike) wariantu Wuhan w osoczu (129,0 ± 4,1 fg/mL), krążących egzosomach (11,6 ± 0,1 fg/mL).
W 1284. dniu po szczepieniu metoda RT-PCR wykazała obecność pochodzącego ze szczepionki mRNA kodującego białko Spike w krążących egzosomach.
Jednocześnie RNA wyizolowane z komórek PBMC pozostawało ujemne po ekstrakcji z zastosowaniem DNazy oraz po wykonaniu swoistego dla amplikonu PCR obejmującego trzy regiony otwartej ramki odczytu (ORF) białka Spike (S1–S3).
Profilowanie serologiczne wykonane w 1173. i 1284. dniu po szczepieniu wykazało utrzymujące się podwyższone stężenia przeciwciał IgG4 swoistych dla białka Spike, wynoszące odpowiednio 354,4 ± 22,4 ng/mL oraz 320,2 ± 4,4 ng/mL. Te wyniki za zgodne z utrzymującą się stymulacją antygenową oraz odpowiedzią immunologiczną przesuniętą w kierunku tolerancji immunologicznej.
Molekularne i histopatologiczne wyniki badań tkanek
Kolejne biopsje skóry wykonane 1160., 1249. i 1364. dnia po szczepieniu, wszystkie pobrane ze skóry tułowia z obszarów objętych aktywną klinicznie chorobą Grovera, dały ujemny wynik w kierunku nukleokapsydu SARS-CoV-2. Jednocześnie zautomatyzowana immunohistochemia, potwierdzona oceną histopatologiczną, wykazała utrzymujące się odkładanie białka kolcowego (Spike) w komórkach śródbłonka oraz makrofagach.
W 1364. dniu po szczepieniu obecność białka kolcowego stwierdzono również we włóknach nerwowych.
Biopsja skóry pobrana 1364. dnia po szczepieniu zawierała liczne elementy plazmidowego DNA, w tym sekwencje genu kodującego białko Spike (S1–S3), ori1, ori2 oraz sekwencję wzmacniającą SV40 (SV40 enhancer). Potwierdza to długotrwałe utrzymywanie się DNA pochodzącego ze szczepionki w tkance somatycznej. Wyniki uzyskano z wykorzystaniem amplifikacji metodą PCR, elektroforezy w żelu agarozowym oraz sekwencjonowania metodą Sangera.
Analizy wieloomiczne
Analiza wariantów strukturalnych całego genomu, przeprowadzona 1277. dnia po szczepieniu, wykazała rozległą niestabilność genomową, obejmującą duże duplikacje i delecje dotyczące genów EGFR, MYC, ERBB2 oraz ETV6/RUNX1.
Porównanie RNA i DNA wykazało obecność wariantów występujących wyłącznie w RNA, obejmujących szlaki związane z rybosomami, mechanizmem degradacji mRNA zależnej od przedwczesnego kodonu stop (NMD), małymi RNA, regulacją epigenetyczną i szlakiem TP53.
Profilowanie transkryptomiczne pełnej krwi wskazywało na zwiększony stres oksydacyjny, aktywację śródbłonka naczyń oraz zwiększoną podatność jąder komórkowych na uszkodzenia.
Analiza proteomiczna moczu, wykonana metodą ilościowej spektrometrii mas, potwierdziła obecność uogólnionego stanu zapalnego z nadmierną aktywacją układu dopełniacza (CFH), zaburzeniami równowagi oksydacyjno-redukcyjnej (PRDX1) oraz utrzymującą się odpowiedzią przeciwciał. Wyniki te współwystępowały z obecnością alleli ryzyka HLA-B07:02 oraz DRB1*11:04.
Wnioski
Przedstawiony przypadek dokumentuje najdłużej opisywane dotąd utrzymywanie się in vivo mRNA pochodzącego ze szczepionki, fragmentów plazmidowego DNA oraz białka kolcowego po szczepieniu szczepionką mRNA, przy ich powtarzalnym wykrywaniu w wielu niezależnych laboratoriach, w różnych przedziałach biologicznych organizmu oraz z wykorzystaniem uzupełniających się metod detekcji molekularnej przez okres przekraczający 3,5 roku od podania ostatniej dawki.
Białko kolcowe, sekwencje mRNA kodującego białko Spike oraz elementy szkieletu plazmidowego wykryto zarówno w komórkach układu odpornościowego, jak i w tkankach somatycznych. Jednocześnie stale nie stwierdzano obecności białka nukleokapsydu SARS-CoV-2 ani przeciwciał przeciw nukleokapsydowi, co skutecznie wyklucza wcześniejsze zakażenie jako źródło tych znalezisk.
Zgodność obserwacji uzyskanych podczas wieloletnich badań krwi i tkanek stanowi bezpośredni dowód na możliwość utrzymywania się materiału genetycznego pochodzącego ze szczepionki mRNA oraz kodowanych przez niego produktów białkowych in vivo przez wiele lat po podaniu szczepionki.
Równocześnie analizy wieloomiczne wykazały utrzymującą się niestabilność genomową oraz zaburzenia transkryptomiczne ponad 3,5 roku po szczepieniu, co sugeruje, że utrzymujący się materiał pochodzący ze szczepionki może być związany z długotrwałymi zmianami w genomowych i molekularnych szlakach gospodarza.
Przedstawione wyniki podważają dotychczasowe założenia dotyczące szybkiej degradacji oraz krótkotrwałej aktywności biologicznej składników szczepionek mRNA. Jednocześnie podkreślają potrzebę przeprowadzenia kontrolowanych badań podłużnych, które pozwolą określić częstość występowania tego zjawiska, jego mechanizmy oraz ewentualne konsekwencje kliniczne.
Zobacz na: Markery odpornościowe Zespołu Poszczepiennego wskazują kierunki przyszłych badań [Yale]
Poszczepienne białko kolcowe u zaszczepionych może pozostawać w organizmie miesiącami
Wykrywanie rekombinowanego białka kolcowego we krwi osób zaszczepionych przeciwko SARS-CoV-2
„Kolcopatia”: Białko kolca SARS-Cov-2 jest patogenne, zarówno z wirusa, jak i szczepionki mRNA.
Adwersomika: nowy paradygmat bezpieczeństwa i projektowania szczepionek – dr Gregory Poland, dr Jennifer Whitaker i dr Inna Ovsyannikova